X Portal Edux.pl używa plików cookie. Korzystając z naszych stron wyrażasz zgodę na ich stosowanie zgodnie z ustawieniami swojej przeglądarki. Więcej informacji » tutaj «.

Numer publikacji: 982
Dział: Artykuły
Rozmiar tekstu: A A A

Obowiązki rodziców wobec dzieci

Podstawowym obowiązkiem rodziców wobec dzieci jest ciągłe zaspokajanie ich potrzeb. Potrzeby dziecka możemy podzielić na :
a) materialne(fizyczne)
b) psychiczne
Jedne i drugie potrzeby są ściśle ze sobą powiązane. Troska o dziecko nie może wyrażać się tylko i wyłącznie w zaspokajaniu jego potrzeb fizycznych a niestety ma to miejsce coraz częściej.
Jest niemało rodziców, którzy kochają swoje dziecko, troszczą się, by było dobrze odżywione, by miało dobre warunki do nauki, by było czysto i ładnie ubrane. Naszym obowiązkiem jest dopilnowanie, aby dziecko do szkoły przyszło po posiłku , a w tornistrze czy plecaku miało drugie śniadanie.
Miejsce do nauki to miejsce pracy ucznia. Nawet we wspólnym pokoju dziecko musi mieć wydzielony kąt z biurkiem lub choćby dobrze oświetlonym blatem. Potrzebna jest mu też półka na podręczniki, szuflady lub pojemnik na „ szkolny arsenał”.
Jeżeli chodzi o ubranie , to dziecko powinno przede wszystkim przyjść do szkoły w ubraniach czystych i uprasowanych, by wyglądało schludnie i estetycznie. Ważnym elementem jest także zadbanie o higienę dziecka - czyste i uczesane włosy, ręce, uszy i szyja. My, jako rodzice musimy na to nasze dzieci szczególnie uczulić.
Bardzo ważne jest również zapewnienie dzieciom prawidłowego rozkładu zajęć w ciągu dnia - dostateczna ilość snu w dobrych warunkach, ruch na świeżym powietrzu (ograniczenie ilości czasu przed telewizorem, komputerem)
Oprócz wyżej wymienionych potrzeb materialnych obowiązkiem rodziców jest zaspokajanie potrzeb życzliwości, ciepła i miłości, potrzeby uznania, szacunku i bezpieczeństwa.
Małe dziecko ma swoje radości i kłopoty, a w miarę rozwoju jego życie osobiste jest coraz bogatsze i coraz więcej miejsca zajmuje w nim potrzeba rady i oparcia, zachęty i zrozumienia a przede wszystkim życzliwego zainteresowania.
A życzliwości, serca ze strony rodziców dziecko bardzo pragnie. Uczucia, którymi darzymy dziecko trzeba okazywać tak, by rzeczywiście czuło się ono kochane.
W rodzinie dziecko powinno spotkać się z przejawami bezinteresownej rady i tkliwości, praktycznego zainteresowania sobą, z klimatem ciepła i wyrozumiałości.
Następną potrzebą, którą powinniśmy zaspokoić jest potrzeba uznania. Dziecko znajduje wyraźne zadowolenie, gdy się je dostrzega, gdy zwraca się na nie uwagę i traktuje poważnie. Okazywanie dziecku uznania za jego pracę, zachowanie i wysiłki w formie pozytywnej oceny, pochwały wytwarzają w nim poczucie własnej wartości, wiary we własne siły i pewność siebie, a także poczucie, że jest pożyteczne i potrzebne w rodzinie. Angażujmy dziecko w nasze codzienne prace w domu, w nasze sprawy rodzinne, bierzmy pod uwagę jego opinie na niektóre tematy, a ono na pewno będzie chętniej pracować i poczuje się ważne.
Jedną z najważniejszych potrzeb jaką jesteśmy zobowiązani naszym dzieciom zapewnić to poczucie bezpieczeństwa. Dziecko pragnie pewności, że w sytuacjach dla niego trudnych, niebezpiecznych znajdzie opiekę i pomoc u rodziców, że gdy spotka go przykrość, nie będzie zmuszone radzić sobie z nią samo. Każde dziecko potrzebuje szczególnej opieki, pomocy i ochrony, gdyż w wielu sytuacjach oczywistych dla nas (dorosłych), dziecko jest bezradne.
Zapewnienie bezpieczeństwa dziecku jest uwarunkowane między innymi atmosferą uczuciową w rodzinie. Jeżeli rodzice kochają się wzajemnie, dziecko kocha ich również, lecz gdy są skłóceni i nienawidzą się, wtedy odczuwa lęk, gdyż musi się przygotować na utratę miłości rodzica, którego odrzuca. Dziecko czuje się bezpieczne tylko w rodzinie, w której panuje dobra, spokojna atmosfera a nie w rodzinie, w której panują awantury i kłótnie, spowodowanie zwłaszcza przez alkoholizm, ciągły pośpiech, chaos a czasami nawet brak środków do życia.
W jednych rodzinach problemy dziecka, jego kłopoty stają się sprawą ważną dla wszystkich jego członków. Nie lekceważy się jego zmartwień i złego samopoczucia. Traktowane jest wraz ze swoimi problemami jak dorosły członek rodziny. W postępowaniu rodziców dominuje takt, serdeczność i zrozumienie. Są jednak domy, w których stosunek rodziców do dzieci budzi niepokój. Nie interesują się oni życiem dziecka, jego postępami w nauce (nie chodzą na wywiadówki), potrzebami i zainteresowaniami. Lekceważąco odnoszą się do jego problemów(„Jakie ty możesz mieć zmartwienia w tym wieku?”, „Co ty wiesz o kłopotach?”). Ponadto są surowi a nawet brutalni.
Nie wystarczy systematycznie posyłać dziecko do szkoły, zaopatrzyć je w potrzebne przybory szkolne, zapewnić mu ciszę i spokój oraz inne warunki do odrabiania lekcji, nie wystarczy wymagać od niego dobrych ocen, o powodzeniu szkolnym decyduje także ogólna atmosfera, jaka panuje w rodzinie, atmosfera spokojna, wolna od nadmiernych napięć, nacechowana życzliwością dla dziecka, a równocześnie kulturalna. My,jako rodzice mamy obowiązek tę atmosferę zapewnić.

O nas | Reklama | Kontakt
Redakcja serwisu nie ponosi odpowiedzialności za treść publikacji, ogłoszeń oraz reklam.
Copyright © 2002-2014 Bartosz Musznicki, Elżbieta Musznicka.
Wszystkie prawa zastrzeżone. | Polityka prywatności | XHTML | CSS |
Prawa autorskie do publikacji posiadają autorzy tekstów.