X Portal Edux.pl używa plików cookie. Korzystając z naszych stron wyrażasz zgodę na ich stosowanie zgodnie z ustawieniami swojej przeglądarki. Więcej informacji » tutaj «.

Numer publikacji: 5720
Dział: Artykuły

Homoseksualizm - dokładna analiza problemu

WSTĘP

Panująca jeszcze prawie do połowy XX wieku postawa wobec seksu, wykazywana przez kulturę Zachodu, sprawiała, że wszelkie praktyki seksualne, które „nie pasowały” do ujednoliconego wzorca zachowań seksualnych zmierzających do zapłodnienia, określane były jako zboczenia płciowe. Obecnie za zboczenia płciowe uważa się tylko niewielki odsetek dewiacji seksualnych, które wykazują wyraźne zmiany chorobowe. Pozostała, znacznie większa , część dewiacji nie jest zaliczana do zboczeń płciowych , lecz raczej do mniejszości erotycznych. Oznacza to , że ludzie ze skłonnościami dewiacyjnymi zaspokajają swe potrzeby seksualne w sposób inny niż większość ludzi w danym społeczeństwie.
Największą liczbowo grupę ludzi z dewiacjami seksualnymi stanowią homoseksualiści i biseksualiści. W normalnych przypadkach istnieje zgodność pomiędzy poczuciem psychicznym płci, budową narządów płciowych, zgodną z tym poczuciem oraz kierunkiem popędu seksualnego, który zwrócony jest w stronę osobników przeciwnej płci.
Homoseksualizm polega na rozbieżności między poczuciem psychicznym płci i budową narządów płciowych zgodną z tym poczuciem - a kierunkiem popędu seksualnego, który zwrócony jest w stronę tej samej płci.
Wiedza na temat homoseksualizmu jest w naszym kraju bardzo powierzchowna i niekompletna. Niektóre publikacje zajmujące się tym zagadnieniem podają tylko bardzo wycinkowe i fragmentaryczne dane, głównie dotyczące homoseksualizmu wśród osób psychicznie chorych, kryminalistów lub młodocianych przestępców. W rezultacie obraz homoseksualizmu jest przedstawiany jednostronnie , co z pewnością go wypacza.
Praca ta nie podejmuje wszystkich ważnych problemów związanych z homoseksualizmem i stanowi jedynie zarys tego ważnego zjawiska we współczesnej cywilizacji.
Przy omawianiu tematu , najbardziej pomocną okazała się książka Krzysztofa Boczkowskiego oraz praca Zbigniewa Lwa – Starowicza .

Homoseksualizm w różnych okresach historycznych

Historia związków homoseksualnych sięga zamierzchłych czasów. Z motywem homoseksualizmu spotykamy się np. w mitologii greckiej. Apollo , bóg słońca , światła i wyroczni oraz patron poezji i muzyki, oprócz licznych romansów z muzami i kobietami miał także upodobania do młodzieńców. Kochał m. in. słynącego z urody Hiacynta , a po jego śmierci sprawił, że z krwi spływającej z głowy Hiacynta po uderzeniu dyskiem wyrosły kwiaty – hiacynty. Według niektórych podań pierwszym homoseksualista był Orfeusz, który nauczył mężczyzn kochać młodzieńców.
W starożytnej kulturze chińskiej homoseksualizm w opinii społecznej uważany był za występek o wiele mniej zagrażający społeczeństwu niż rozpusta. Pederastia , miłość do chłopców, w pewnych okresach należała do dobrego tonu i uważana była za przyjemność, na którą mogą sobie pozwalać warstwy wyższe społeczeństwa.
Jak można wnioskować z przepisów Hammurabiego, w starożytnej Babilonii szeroko rozpowszechnione były zachowania dewiacyjne, a homoseksualna prostytucja uprawiana była w świątyni Astarte.
Homoseksualizm natomiast został surowo potępiony w Starym Testamencie, oceniony był jako „obrzydliwość” , karany śmiercią. „ Ktokolwiek obcuje cieleśnie z mężczyzną, tak jak się obcuje z kobietą , popełnia obrzydliwość. Obaj będą ukarani śmiercią, sami tę śmierć na siebie ściągnęli. Żydzi uważali homoseksualizm za działania sprzeczne z naturą, a kary za sprzeczność z naturą były okrutne.
Zupełnie inaczej widział homoseksualizm Platon . Dla niego miłość homoseksualna była siłą metafizyczna. Uważał on np. , że młodzi, którzy oddali się męskiej miłości homoseksualnej, zostają potem mężami stanu i politykami. Popierał homoseksualizm, uważając go za miłość niebiańską.
Nie ma żadnego innego systemu kulturowego, w którym homoseksualizm odgrywałby tak ogromna rolę kulturową, jak system kultury greckiej. Homoseksualizm stał się tam nierozerwalną częścią kultury w najszerszym rozumieniu . W Grecji homoseksualizm nie wykluczał heteroseksualizmu. Nie stanowił on żadnej kategorii wyróżniającej ludzi , która by ich oddzielała od reszty społeczeństwa. Właśnie ten fakt najbardziej odróżnia system kultury greckiej od wszelkich innych systemów kulturowych
W odniesieniu do homoseksualizmu w całym kręgu kultury nowożytnej , który wyrósł z cywilizacji chrześcijańskiej, niesłychanie istotny jest element oceniający. Cała nowożytna Europa wyodrębnia osobników mających skłonności homoseksualne, poczym są oni oddzieleni od innych ludzi niewidzialnym murem .
Na początku XIX wieku dewiacje seksualne i homoseksualizm kwalifikowano jako objaw zwyrodnienia umysłowego , oprócz tego , uważano je za grzech i wyraz połączenia się z szatanem. W połowie XIX wieku pojawili się lekarze, którzy przeciwstawili się religijnej „epidemii” dewiacji seksualnej. Uważali je za chorobę, a nie za odwet szatana przeciwko Bogu.
Na początku XX wieku dewiacje seksualne oraz homoseksualizm zaliczano do moralnej znieczulicy, a wreszcie do psychopatii .

PRZYCZYNY HOMOSEKSUALIZMU

Wiele publikacji omawia biologiczne i psychiczne przyczyny rozwoju orientacji homoseksualnej. Generalnie postawa homoseksualna jest formą zaprzeczenia własnej płciowości i wyrazem lęku przed partnerem płci odmiennej oraz agresji wobec samego siebie. Jest związana z zaburzeniem tożsamości płciowej w okresie jej formowania się.
Jak dotąd nie znaleziono „genu homoseksualnego” i badacze są raczej sceptyczni w tym względzie.
W trakcie badań prowadzonych na wydziale psychiatrii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles na grupie 128 homoseksualistów stwierdzono m. in., że w tym okresie więcej niż 92 % „gejów” umówiło się z kobietami od czasu do czasu , a 2/3 miało stosunek z kobietą. Dennis Prager cytuje te wyniki jako przykład pośredniego dowodu przeciw tezie , że homoseksualiści są jakoby biologicznie zaprogramowani , aby być homoseksualistami.
Ponieważ zarówno badania genetyczne, jak i badania hormonów w okresie życia osobniczego nie wskazują , aby czynniki te decydowały o nastawieniu homoseksualnym, tym większego znaczenia nabierają badania wskazujące rolę czynników psychicznych formujących nastawienie psychoseksualne.
Duży wkład do badań nad przyczynami homoseksualizmu wniósł Freud, który położył nacisk zarówno na wrodzone , jak i nabyte cechy psychiczne. Wśród wrodzonych , związanych z psychiką dziecka , Freud często wspomina o wrażliwości pregenitalnych sfer erotogennych, mających wpływ na rozwój psychoseksualny dziecka.
Poza tym Freud uznaje za jedną z przyczyn homoseksualizmu u mężczyzn, obawę przed uszkodzeniem lub utratą własnych narządów płciowych . Kobieta kojarzy mu się z osobnikiem pozbawionym narządów płciowych- wykastrowanym. Dlatego podświadomie unika kobiet i czuje wstręt do żeńskich narządów płciowych, gdyż przypominają mu strach przed kastracją .
Oprócz tych czynników związanych z upośledzeniem emocjonalnym a wpływających na późniejsze kształtowanie się homoseksualnych zachowań, można wymienić brak odpowiedniego modelu , według którego dziecko mogłoby kształtować swoja osobowość psychoseksualną. . Dla chłopca i dorastającego mężczyzny takim najwłaściwszym modelem jest jego ojciec, a dla dziewczynki - matka. Brak takiego modelu w wypadku śmierci jednego z rodziców i braku w otoczeniu osoby tej samej płci , która by mogła wypełnić to miejsce, może spowodować nie wykształcenie się cech psychicznych właściwej płci, a wiec identyfikacji z własna płcią .
Pierwsze doświadczenie homoseksualne jest często wynikiem ciekawości lub eksperymentu pomiędzy dwoma chłopcami, dziewczętami, a osoby , które przeżyły pierwsze znaczące doświadczenie homoseksualne często nie przekraczały osiemnastego roku życia.
Jako przyczynę późniejszego homoseksualizmu podaje się również uwiedzenie.
Uwiedzenie homoseksualne może być dokonane zarówno przez kilkunastoletniego rówieśnika , jak i osobę o kilka lub kilkanaście lat starszą. Największa liczba osób została uwiedziona około 14 roku życia , ale są znane przypadki kiedy nastąpiło to dużo wcześniej np. ok. 8 roku życia.
Najwięcej osób zostało uwiedzionych pod pozorem objaśnienia budowy narządów płciowych, ale istnieją także inne formy uwiedzenia np. zmuszanie pod groźba bicia, perswazja , czy w końcu pieniądze.
Krzysztof Boczkowski w swojej książce zwraca uwagę na masowość praktyk homoseksualnych w internatach , schroniskach dla młodzieży , więzieniach co może sugerować , że dłuższe przebywanie razem osób tej samej płci może stwarzać sprzyjającą sytuację do nawiązania kontaktów homoseksualnych.

ŻYCIE ZAWODOWE I SPOŁECZNE HOMOSEKSUALISTÓW

W opiniach wielu ludzi homoseksualiści należą przede wszystkim do subkultur przestępczych , marginesu społecznego, zdegenerowanych osobników. Panuje opinia, że wybierają oni pracę, zawód ułatwiający im zaspakajanie swoich potrzeb seksualnych.
Dlatego trudno się dziwić, że te opinie nie ułatwiają życia homoseksualistom. Traktuje się ich podejrzliwie, izoluje od zespołu , lekceważy, a także dyskryminuje. Dlatego też część homoseksualistów, którzy nie mogą sobie z tym poradzić często zmienia miejsce pracy.
Należy stwierdzić , że osoby o homoseksualnej orientacji spotyka się we wszystkich możliwych zawodach, a ich praca nie różni się od pracy heteroseksualnych osób . Jednak poczucie satysfakcji z pracy , zależy wyłącznie od postawy otoczenia w którym pracują. Homoseksualiści reprezentują różne grupy zawodowe . Są nimi aktorzy, naukowcy, lekarze, robotnicy, studenci, księża, urzędnicy itd.
Ze względu na to, w jaki sposób traktowani są homoseksualiści, część z nich stara się ukryć swoją orientację seksualną. Jednak nie zawsze jest to proste.
W wielkomiejskich ośrodkach łatwiej ukryć swoją homoseksualność w miejscu pracy lub ujawnić ją w środowisku bardziej tolerancyjnym i otwartym , natomiast w małych miejscowościach i na wsi jest to wręcz niemożliwe.
Większe szanse na ukrycie prawdy o sobie mają z pewnością lesbijki . Po prostu kobieta samotna , mieszkająca z przyjaciółką , mniej zwraca na siebie uwagę, niż mężczyzna w tej samej sytuacji.
Poczucie bycia innym , problemy z własnym Ego przy negatywnym nastawieniu środowiska społecznego sprzyjają organizowaniu się osób homoseksualnych . W wielu miejscowościach istnieją kluby, kawiarnie, bary, restauracje , hotele, wydawnictwa prasowe, organizacje o zasięgu państwowym i międzynarodowym przeznaczone wyłącznie dla tej orientacji seksualnej .
Są organizowane wystawy artystyczne, festiwale wyłącznie o homoseksualnym charakterze.
Jednak z punktu widzenia psychologicznego powstawanie tego typu grup zamkniętych , nie jest korzystne dla homoseksualistów, gdyż oni sami izolują się od społeczeństwa heteroseksualnego.
Przyczyny tego zjawisko szczególnie jasno opisuje w swojej książce Lew Starowicz . Wiąże się to ściśle z tym , że homoseksualiści uważają, że ich własne Ja
zawsze będzie się wiązało z dezaprobatą, niechęcią społeczeństwa. Dlatego też homoseksualista zagrożony we własnym poczuciu Ja w sposób naturalny dąży do związania się z podobnym sobie, w celu zaspokojenia potrzeby bezpieczeństwa, oparcia , zrozumienia. Tworzy się wiec grupa mniejszościowa, która ze względu na niską pozycję w społeczeństwie:

- Wykazuje niechęć do większości społeczeństwa
- Porozumiewa się tylko , jej znanym slangiem
- Stawia opór w stosunku do presji większości
- Ma poczucie wzajemnej współodpowiedzialności i współpracy w stosunku do innych
- Wykazuje dar łatwego wzajemnego rozpoznawania
- Ma poczucie lęku , brak pewności siebie.

W niektórych przypadkach jednak frustracja wywołana obawą przed odrzuceniem przez społeczeństwo, powoduje , że poczucie tożsamości z grupą mniejszościową jest małe i ogranicza się wyłącznie do znajdowania partnerów. Nie chcą aby ktoś identyfikował ich z ta grupą mniejszościowa. Osoby te tak naprawdę nigdzie nie mogą być sobą, a poczucie osamotnienia i niska samoocena towarzyszy im do końca życia .

ZWIĄZKI HOMOSEKSUALISTÓW

Homoseksualiści maja zwykle wielu partnerów seksualnych, gdyż przypadkowa jednorazowa znajomość ( trwająca zaledwie jedną noc, czy wręcz kilka godzin ) jest najczęstszą forma kontaktów wśród homoseksualistów. Wielu z nich ma bardzo dużo przygód w okresie, kiedy nie ma partnerów, ale po ich znalezieniu , związek jest trwały. Zwykle na początku związku homoseksualnego ważną rolę pełni czynnik seksualny. Jednak bywa też tak , że homoseksualiści zgadzają się na partnera jedynie dlatego , że odpowiada im on pod względem osobowości.
W ostatnich latach podejście do związków homoseksualnych znacznie się zmieniło. Spowodowała to nowa , choroba - AIDS . I nie chodzi tutaj w istocie o implikacje moralne lub zapatrywania poszczególnych osób, lecz o realne i szybko rozprzestrzeniające się niebezpieczeństwo zarażenia się tą chorobą , na którą jeszcze nie wynaleziono leku . Dlatego zmienianie partnerów seksualnych stało się tak niebezpieczne. Tylko ścisły związek partnerski , oparty na wierności, zabezpiecza przed AIDS. Chociaż choroba ta nie jest związana w sposób przyczynowy z homoseksualizmem, niemniej jednak jej duże rozpowszechnianie w tym środowisku powoduje duże ryzyko zakażenia w wypadku zmiany partnerów.

MOŻLIWOŚCI ZAPOBIEGANIA I LECZENIA

Ponieważ duża część społeczeństwa nie akceptuje homoseksualizmu, dlatego ogromne znaczenie ma sama prewencja, leczenie oraz postępowanie w stosunku do homoseksualistów.
Prewencja w stosunku do homoseksualizmu związana jest z jego przyczynami. Tylko znając przyczyny , możemy skutecznie zapobiegać rozwojowi nastawienia homoseksualnego. Jeśli stwierdzi się , że chłopiec interesuje się innymi chłopcami , to nie należy go winić i karać, ale starać się zrozumieć, dlaczego tak się dzieje.
Możliwości leczenia homoseksualizmu, zależą od stopnia utrwalenia się stereotypu seksualnego. Tam, gdzie stereotyp jest świeży i istnieją stłumione tendencje heteroseksualne, szanse są duże. Homoseksualizm sytuacyjny zanika zazwyczaj w chwili ustania sytuacji patologicznej.
W przypadku utrwalonego homoseksualizmu, szanse wyleczenia są mniejsze.
Stosowane dawniej metody leczenia polegały na jak najsilniejszym stłumieniu komponentu homoseksualnego, nie powodując rozwinięcia komponentu heteroseksualnego. W wyniku tego doprowadzało się do psychoseksualnego kalectwa . Dlatego celem terapii nie powinno być całkowite stłumienie seksualności człowieka, lecz dostosowanie jego popędu do nastawienia psychoseksualnego, akceptowanego społecznie, a jeśli jest to niemożliwe - to chociażby adaptacja psychiczna do określonego nastawienia psychoseksualnego.
Jak widać celem porady czy wręcz leczenia u lekarza nie jest wyleczenie homoseksualizmu, tym bardziej , że w większości przypadków jest to niemożliwe, ale wprowadzenie pacjenta w społeczeństwo i nauczenie go życia z tym problemem.
Wielu homoseksualistów ma poczucie mniejszej wartości, odczuwa lęk i brak pewności siebie. Wszystkie te czynniki są jedynie pośrednio związane z homoseksualizmem, gdyż wywołane są brakiem akceptacji i potępieniem ze strony społeczeństwa. Dlatego leczenie powinno polegać na wyrównaniu stanu psychicznego homoseksualisty i doprowadzenie go do samoakceptacji.
Leczenie homoseksualistów jest bardzo trudne. Większość z nich nauczyła się bowiem ukrywać swoje życie płciowe, aby nie wzbudzić podejrzeń ludzi, wśród których żyją i pracują. Dlatego też trudno się dziwić, że nie chcą oni zmiany i leczenia. Poza tym duża grupa homoseksualistów uważa , że ta ich odmienność jest wrodzona i niemożliwa do wyleczenia.

POGLĄDY NA TEMAT HOMOSEKSUALIZMU

Dość powszechne są błędne poglądy , uogólnienia dotyczące homoseksualności. Mimo rosnącej edukacji seksualnej i pojawiania się tych tematów w wielu publikacjach, nadal utrzymują się stereotypowe obrazy homoseksualistów i lesbijek.
A oto kilka z nich :
- Homoseksualizm jest przeciwny prawom natury

Zdaniem wielu ludzi naturalny może być tylko sex służący prokreacji – heteroseksualny. Ale przecież sam fakt dążenia do rozkoszy seksualnej nie musi mieć nic wspólnego z chęcią przedłużenia gatunku ludzkiego, a techniki współżycia praktykowane przez homoseksualistów takie jak : sex oralny , analny, stosowane są również przez pary o skłonnościach heteroseksualnych.

- Homoseksualizm jest wrodzony

Teorię tę rozpowszechniają sami homoseksualiści, w celu uniknięcia poczucia winy .Jest to wyrazem ich samoobrony. Jak dotąd nie stwierdzono , że homoseksualizm jest związany z fizjologią ciała, czy obecnością genu odpowiedzialnego za tę orientacje seksualną

- Homoseksualiści poszukują jedynie przyjemności zmysłowych

Taki pogląd sugeruje, iż homoseksualiści w swym życiu poddani są wyłącznie presji potrzeby przyjemności, a nie wyższych uczuć. A przecież w przypadku lesbijek ich związki przeważnie są zbudowane na dużej uczuciowości. Samo współżycie poprzedzone jest w tych związkach fazą uwodzenia. Kobiety zanim staną się kochankami, są dla siebie przyjaciółkami: cierpliwymi, czułymi pełnymi zrozumienia.

- Homoseksualiści świadomie wybierają własna orientację

Jest to powszechnie spotykany stereotyp będący formą zarzutu pod adresem homoseksualistów. Często się jednak zdarza, że cały przebieg rozwoju psychoseksualnego sprzyja powstaniu tej orientacji. Sprzyjają temu również pewne sytuacje życiowe np. w przypadku lesbijek , krzywda i zawód doznany ze strony mężczyzny, nieprawidłowe relacje w rodzinie.

ZAKOŃCZENIE

Jak widać z powyższej pracy Homoseksualizm jest jeszcze osnuty mgiełką tajemnicy. Do końca nie jest pewna jego przyczyna i skutki jakie wywołuje . Jest jeszcze do końca nie zbadany, dlatego też występuje wiele stereotypów dotyczących samych homoseksualistów. Z biegiem czasu są one obalane, jednak dzieje się to powoli i z oporem. Często utożsamia się homoseksualistów z przestępcami, narkomanami i zboczeńcami. A przecież homoseksualiści tym wyróżniają się spośród wszystkich innych dewiacji seksualnych , że – prócz zmiany w zakresie popędu seksualnego – wzory ich zachowania nie odbiegają do heteroseksualistów. Tak jak wszyscy ludzie z dewiacjami seksualnymi homoseksualiści mają też zmniejszone możliwości w zakresie znalezienia odpowiedniego partnera, z którym mogliby stworzyć harmonijny , trwały związek. Ale poza tym homoseksualiści ( jak już dowiedziono) zachowują się tak samo jak wszyscy ludzie nie wykazujący dewiacji seksualnych. W taki sam sposób dążą do stworzenia więzi emocjonalnej, tak samo zachowują się w układach partnerskich : dbają wzajemnie o siebie , okazują sobie czułość, pomagają w przezwyciężeniu kłopotów, przeżywają sukcesy partnera, odczuwają zazdrość, gdy interesuje się innym partnerem itd.
Czy wiec mamy prawo ich tak naprawdę do końca oceniać ?

Bibliografia

Boczkowski Krzysztof , Homoseksualizm, Warszaw 1992 ,
Dobson J., Seksualizm, pytania i odpowiedzi, Warszaw 1995 ,
Fisher St., Rodzice a nastolatki, Wrocław 1997,
Gopik L., Nerwice seksualne i sposoby ich przezwyciężenia, Warszawa 1986
Imieliński K., Apokalipsa płci, Szczecin 1989,
Imieliński K., Medycyna i seks, Warszawa 1987,
Imieliński K., Miłość i seks, Warszaw 1980
Jaczewski A., Wstep do dorosłości, Warszawa 1989
Kępiński A., Z psychopatologii życia seksualnego, Warszaw 1982,
Lew-Starowicz Z., Homoseksualizm, Warszawa 1999,
Lew-Starowicz Z., Seks dla każdego, Warszaw 1985,

O nas | Reklama | Kontakt
Redakcja serwisu nie ponosi odpowiedzialności za treść publikacji, ogłoszeń oraz reklam.
Copyright © 2002-2017 Edux.pl
| Polityka prywatności | Wszystkie prawa zastrzeżone.
Prawa autorskie do publikacji posiadają autorzy tekstów.