Smak ciszy

Zbyt rzadko dotykamy ciszy,
a ona, jak łaskawa pani,
przenika między palcami.

Już o brzasku
wymyśla pejzaże
z paletą wielobarwną w ręku.

Subtelna czarodziejka
zwiastuje uśmiech wiosny –
pomarańczowe słońce
topi resztki lodu.

W ogrodzie przebiśniegi
rozchylają płatki.

Gdzieś tam różowieje
nieba skrawek,
a czubki drzew kołyszą się ku obłokom.

Na polu tańczą żurawie
w złotych promieniach słońca.

I jeszcze ta cisza tkliwa
zdumiewa prostotą,
jakby ktoś cicho, jak anioł,
rozwieszał prośby jak pranie –

które serce wymyśla,
nie wiadomo po co.
Może ktoś bliski otrze łzę,
przytuli, zrozumie.

Wtedy zniknie wczorajszy ból,
a świat otworzy
na oścież kolejne drzwi.

Bo w ciszy jest sens –
to magiczna chwila,
która zamienia co złe w słodycz.

Kto potrafi zaprzyjaźnić się z ciszą, ten odkrywa jej najpiękniejszy wymiar — spokój.”- z