Zatraceni w sieci

Za daleko od siebie,

choć pod wspólnym dachem,

rzeczywistość

wcale nie jest kolorowa.

Daliśmy się nabrać

światowym mirażom,

krążymy bez celu

i ciągle od nowa.

Jakże się nie potknąć,

kiedy przeszkód tyle?

I jak tu podołać

w tej nowej erze?

My w cyberprzestrzeni,

na dobre wtopieni,

a niebo się dziwi,

ja też w to nie wierzę.

Daliśmy się ugodzić

w piętę Achillesa,

zabrano nam więcej,

niż nam się wydaje.

Mieliśmy wszak siebie,

i słońce, i niebo,

ptasi śpiew słowika,

ruczaje i gaje.

A dzisiaj jesteśmy

jakby zaplątani

w sieć elektroniki,

bez marzeń i planów.

I popatrz, człowieku,

jak się zaprzedałeś,

zmieniony bez twarzy,

jak tysiąc gałganów.