Czarna Dziura

Na zwęglonych
rozdrożach
czarny gardziel
pochłania

światła jędrność
w połowie
strach ślepoty
i słowo

w spazmach bólu
głos sumień
odlatuje z kontrastem

w szeptach przekleństw
protestów
i w rezonie seansu

w bez = wychodnym
wentylu
martwe myśli
wsysają

nonsensowność astralną
w zmustrowanym dziurawcu.