X Używamy plików cookie i zbieramy dane m.in. w celach statystycznych i personalizacji reklam. Jeśli nie wyrażasz na to zgody, więcej informacji i instrukcje znajdziesz » tutaj «.

Numer: 18297
Przesłano:
Dział: Logopedia

Logopedyczna diagnoza i terapia

OPRACOWAŁA: RENATA STACHOWICZ
PRZEDSZKOLE MIEJSKIE NR 6 W MIELCU

LOGOPEDYCZNA DIAGNOZA I TERAPIA
Diagnostyka logopedyczna jest skierowana na człowieka z zaburzoną zdolnością komunikacji w najszerszym znaczeniu tego słowa. Jej wynikiem jest zebranie kompleksowych informacji, niezbędnych do późniejszej realizacji terapii logopedycznej lub prewencji logopedycznej. Czasem jako wynik diagnostyki logopedycznej proponowane sa konkretne zalecenia terapeutyczne lub profilaktyczne. Przy samym diagnozowaniu – identyfikowaniu ZZK bierze się pod uwagę:
- sposób/ formę komunikowania; stwierdzamy, czy ZZK dotyczy werbalnej czy niewerbalnej formy komunikowania, ewentualnie jej postaci mówionej czy graficznej,
- przebieg procesu komunikacji; stwierdzamy, czy ZZK dotyczy nadawania informacji czy odbierania ( percypowania) informacji. Jednakże nawet, kiedy zaburzony jest tylko proces odbierania informacji, może się to później przejawić również w nadawaniu informacji tj. w wypowiedzi.
- kryterium czasowe, stwierdzamy, czy ZZK jest przejściowa czy trwała,
- kryterium klinicznego obrazu: diagnostyka ukierunkowuje się na to, czy ZZK w ogólnym obrazie klinicznym dominuje, czy też jest symptomem jakiegoś dominującego upośledzenia, zaburzenia, choroby. Może chodzić o epilepsje, upośledzenie słuchowe itd.
- kryterium zakresu, stopnia, formy; stwierdzamy, czy ZZK jest całkowita czy częściowa. Całkowita ZZK jest rzadka, częściowe naruszenie może mieć rożne stopnie: od lekkiej dyslalii – błędnej artykulacji, aż do ciężkiej afazji – utraty zdolności komunikowania się.
- kryterium uświadomienia sobie; człowiek musi sobie swoją ZZK uświadomić, ale sa również przypadki( np. przy lekkim seplenieniu) , kiedy z jej istnienia nie musi sobie zdawać sprawy,
- kryterium przyczyn i przebiegania; stwierdzamy czy przyczyny sa funkcjonalne, czy ZZK spowodowane są jakimiś uszkodzeniami organicznymi. Stosunkowo częstą przyczyna funkcjonalną ZZK jest naśladowanie nieprawidłowego wzoru mówienia lub zaniedbywanie dziecka przez rodziców.
Diagnostyka logopedyczna jest realizowana na różnych poziomach, czyli może być ukierunkowana na identyfikacje ZZK w różnym stopniu. Istnieją trzy poziomy diagnostyki logopedycznej:
1.Badanie orientacyjne – odpowiada na pytanie : Czy badana osoba ma, czy nie ma ZZK?
2.Badanie podstawowe – chodzi o ustalenie konkretnego rodzaju ZZK, postawienie diagnozy podstawowej. Odpowiada na pytanie: O jaki rodzaj ZZK chodzi?
3.Badanie specjalistyczne – jak najdokładniejsze zidentyfikowanie stwierdzonej ZZK. Odpowiada na pytanie: Jaki to typ, forma, stopień ZZK, jakie są jej dalsze osobliwości, następstwa?
Jest wiele metod i technik diagnostyki logopedycznej:
- metody obserwowania ( arkusz, skala obserwacji)
- metody eksploracyjne ( ankieta, rozmowa kierowana)
- egzaminowanie diagnostyczne ( badanie artykulacji, dźwięku mowy)
- metody testowe ( Token test, test lateralizacji)
- analiza wyników działań ( wyników szkolnych)
- metody kazuistyczne ( studia przypadków).
Przy ich stosowaniu należy przestrzegać wielu zasad: oceniania całej osobowości badanej osoby, szukania przyczyny, ciągłości ( terapia diagnostyczne i diagnostyka terapeutyczna), analizy wielowymiarowej ( kompleksowości badania).
Terapia ZZK ma z założenia na celu usunięcie tego zaburzenia. Jednak bywa, że czasem np. u ludzi z chronicznym zaburzeniem zdolności komunikacyjnych lub u dzieci z jakimś poważnym upośledzeniem, taki cel jest nierealny i ZZK będzie nadal trwać. W takich przypadkach najważniejszym celem terapii jest maksymalne ograniczenie lub zredukowanie ZZK. Równocześnie należy dążyć do stworzenia optymalnych warunków do kształtowania postawy komunikacyjnej, aby osoby te pomimo swojej długotrwałej ZZK nie miały bariery w komunikowaniu się.
Metody terapii logopedycznej możemy podzielić na:
- stymulację nierozwiniętych lub opóźnionych funkcji komunikacyjnych
- korygowanie wadliwych funkcji komunikacyjnych,
- reedukację utraconych lub pozornie utraconych, dezintegrowanych funkcji komunikacyjnych.
Terapię logopedyczną można określić jako działanie, które jest realizowane specyficznymi metodami w ściśle określonej sytuacji celowego uczenia się w celu eliminowania ZZK. Chodzi w zasadzie o tzw. uczenie kierowane, odbywające się pod celowym kierunkiem i kontrolą logopedy w zorganizowanych warunkach gabinetów logopedycznych, ewentualnie także poza nimi. Może go ewentualnie realizować osoba, która ma ZZK – wraz z rodzicami, opiekunami, osobami bliskimi pod kontrola logopedy. W ramach terapii logopedycznej można stosować właściwie wszystkie rodzaje jak najszerzej rozumianego uczenia się: poprzez warunkowanie, warunkowanie operacyjne ( np. przy rozwijaniu motoryki aparatu artykulacyjnego), uczenie percepcyjno – motoryczne ( np. przy pisaniu), uczenie werbalne, uczenie pojęciowe, uczenie przez rozwiązywanie problemu.
W logopedii można stosować różne metody:
- metodę słowną ( podająca , poszukującą)
- zajęć praktycznych ( przykładu – wzory wymowy)
- oglądową
- kompensacji, korektury.








BIBLIOGRAFIA:
G. GUNIA, V. LECHTA – „ Wprowadzenie do logopedii” Wydawnictwo „ Impuls” Kraków 2011.

O nas | Reklama | Kontakt
Redakcja serwisu nie ponosi odpowiedzialności za treść publikacji, ogłoszeń oraz reklam.
Copyright © 2002-2019 Edux.pl
| Polityka prywatności | Wszystkie prawa zastrzeżone.
Prawa autorskie do publikacji posiadają autorzy tekstów.