Liść z korony dębu

w blednących odcieniach
na więdnącej blaszce
potrącany chłodem
ściszany w oddechu

spływał w mgle bezwolnej
w łupinę dębową
samotny liść dębu
z korony zwichrzonej

w wstrząsającym drżeniu
przed bliskością ziemi
ukradkiem przebłysku
wniknął w kształt miękkości

w której rozpieniony
głębią pnia hyzopu
barwił w sobie zieleń
kroplówkami rosy
------------------------------------

Józef Tomoń