Pod ciężarem dnia

są takie dni,
które pustoszą moją ziemię,
odwracam się wtedy plecami
do świata.

w sercu jeszcze
gorący żal,
a szara codzienność
odziera mnie z nadziei.

na próżno
stawiam żagle,
więc już wiem,
jak smakuje życie.

ocieram pot z czoła,
zaglądam w lustro,
które uwypukla
każdą moją troskę.

trudno się pogodzić z losem,
więc jak Cyrenejczyk,
z grymasem na ustach,
dźwigam belkę.