Rozbłysk zaćmionej orbity

głód snu niecierpliwie
w noc brwi ołowianych
dźwiga w łzach pragnienia
wyparte w powiekach

z mrocznych wypasów
para rzęs rozwianych
strąca zuchwale
na stos pot nadziei

wielością spojrzeń
pomarszczone oczy
jak ciche chmury
nad mgieł rozmarzone

wschodzą przelewem
spod kotwicznych źrenic
w wezbraniu ognisk
ockniętych z nicości.