Odpływające brzegi

w pustyniach pragnień
ze spocona głową
w ocierających wachlarzach
chłodu bieli

odchodzimy od kwiatów
w których kwitną
słońca

od szepczących pieszczot
w dotyku miejsc spragnionych
światła

od serca róży czułej
ziemi
kołyszącej pieśniami gwiazd
w źrenicach snu

odchodzimy od siebie
poprzez falująca rzekę
w tęsknotach westchnień
odpływającego
brzegu..